ശ്രീ ഔറോബിന്ദോയുടെ ബോധനം
യൂട്യൂബിൽ കാണുക (YouTube): https://youtu.be/cXtCazKPMT0
ശ്രീ അരവിന്ദന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ആരംഭിക്കുന്നത് ഇന്ത്യയിലെ പ്രാചീന ഋഷിമാരുടെ ദർശനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ദൃശ്യരൂപങ്ങളുടെ പിന്നിൽ ഒരു സത്തയുടെയും ബോധത്തിന്റെയും പരമ യാഥാർത്ഥ്യം നിലകൊള്ളുന്നു, സകലത്തിന്റെയും ഏകവും ശാശ്വതവുമായ ആത്മാവായി. എല്ലാ ജീവികളും ആ ഏക ആത്മാവിലും ആത്മശക്തിയിലും ഏകോപിതരാണ്. എന്നാൽ ഒരു പ്രത്യേക ബോധവേർപാടുകൊണ്ട് അവർ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ആത്മാവിനെയും സത്യത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞാനത്തിനാൽ മനസ്സിലും, ജീവിതത്തിലും, ശരീരത്തിലും. ഒരു പ്രത്യേക മാനസിക ശാസനയിലൂടെ ഈ വേർപാടിന്റെ മറ നീക്കുവാൻ സാധ്യമാകുന്നു, യഥാർത്ഥ ആത്മാവിനെ ധ്യമായറിയാനും, നമ്മിലെയും എല്ലാവരിലെയും ദൈവീയ സത്തയെ തിരിച്ചറിയാനും സാധിക്കുന്നു.
ശ്രീ അരവിന്ദന്റെ ഉപദേശം ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: ഈ ഏക സത്തയും ബോധവും ഇവിടെ പദാർത്ഥത്തിൽ അഭിവ്യക്തമായിരിക്കുന്നുവെന്ന്. പരിണാമമാണ് അതു തന്നെ മോചിപ്പിക്കുന്ന മാർഗം; ബോധമില്ലെന്ന് തോന്നുന്നതിൽ പോലും ബോധം ഉദിക്കുന്നു, ഒരിക്കൽ ഉദിച്ചാൽ അത് സ്വയം പ്രചോദിതമായി ഉയരത്തിലേക്ക് ഉയരത്തിലേക്ക് വളരുകയും, അതേ സമയം തന്നെ വികസിക്കുകയും പരിപോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, കൂടുതൽ കൂടിയ പൂർണ്ണതയിലേക്കായി. ഈ ബോധമോചനത്തിന്റെ ആദ്യ ഘട്ടമാണ് ജീവൻ; മനസാണ് രണ്ടാം ഘട്ടം; എന്നാൽ പരിണാമം മനസോടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല, അത് മഹത്തായ ഒന്നിലേക്കുള്ള മോചനത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു, ആത്മീയവും അതിദൈഹികവുമായ ഒരു ബോധാവസ്ഥ. പരിണാമത്തിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടം ഉണ്ടാകേണ്ടത് സൂപ്രമൈൻഡിന്റെയും ആത്മാവിന്റെയും വികാസത്തിലേക്കാണ്, ബോധമുള്ള ജീവിയിൽ പ്രബലശക്തിയായി അവ വളരുന്നതിനായി. അപ്പോഴേ മാത്രമേ വസ്തുക്കളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ദൈവീയത സമ്പൂർണ്ണമായി തന്നെ മോചിതമാകുകയുള്ളു, അപ്പോൾ ജീവിതത്തിന് പൂർണ്ണത പ്രകടിപ്പിക്കുവാൻ സാധ്യമാകും.
എന്നാൽ പരിണാമത്തിന്റെ മുൻ ഘട്ടങ്ങൾ പ്രകൃതി തന്നെയെടുത്തപ്പോൾ, സസ്യജാലത്തിലും മൃഗജീവിതത്തിലും ബോധപൂർവ്വ ഇച്ഛാശക്തിയില്ലാതെ, മനുഷ്യനിൽ പ്രകൃതി പരിണമിക്കാൻ ശേഷിയുള്ളതാകുന്നു ഉപകരണമായ മനുഷ്യനിലെ ബോധപൂർവ്വ ഇച്ഛാശക്തിയിലൂടെ. എന്നാൽ ഇത് മനുഷ്യനിലെ മാനസിക ഇച്ഛാശക്തിയാൽ മാത്രമല്ല സമ്പൂർണ്ണമായി സാധ്യമാകുന്നത്, കാരണം മനസ് ഒരു പരിധിവരെ മാത്രമേ പോകുകയുള്ളു, അതിന് ശേഷം അത് വലയത്തിനുള്ളിൽ മാത്രമേ ചലിക്കുകയുള്ളു. ഒരു സമ്പൂർണ്ണമായ പരിവർത്തനം ആവശ്യമാണ്, ബോധത്തിന്റെ ഒരു ദിശാമാറ്റം, അതിലൂടെ മനസ് ഉയർന്ന തത്ത്വത്തിലേക്ക് മാറേണ്ടതാണ്. ഈ മാർഗം കണ്ടെത്തപ്പെടുന്നത് പ്രാചീനമായ മാനസിക ശാസനയിലൂടെയും യോഗാഭ്യാസത്തിലൂടെയുമാണ്. അതിനുമുമ്പ് ഇത് ശ്രമിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത് ലോകത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നതിലൂടെയും ആത്മാവിന്റെ അല്ലെങ്കിൽ ആത്മശക്തിയുടെ ഉന്നതിയിലേക്ക് ലയിക്കുന്നതിലൂടെയുമാണ്. ശ്രീ അരവിന്ദൻ ഉപദേശിക്കുന്നത്, ഉയർന്ന തത്ത്വത്തിന്റെ ഒരു അവതരണം സാധ്യമാണെന്നതാണ്, അത് ലോകത്തിൽ നിന്ന് ആത്മീയ ആത്മാവിനെ മോചിപ്പിക്കുന്നത് മാത്രമല്ല, ലോകത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ അതിനെ മോചിതമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, മനസ്സിന്റെ അജ്ഞാനത്തെയും അതിന്റെ വളരെ പരിമിതമായ അറിവിനെയും സുപ്രമാനസിക സത്യബോധം കൊണ്ടു മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുകയും, അത് അകത്തുള്ള ആത്മാവിന്റെ സമ്പൂർണ്ണമായ ഒരു ഉപകരണമായി മാറുകയും, അതിലൂടെ മനുഷ്യന് സാധ്യമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു തന്നെ ആന്തരികമായും പ്രവർത്തനപരമായും കണ്ടെത്തുവാൻ, ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്ന തന്റെ മൃഗസ്വഭാവമുള്ള മനുഷ്യാവസ്ഥയെ അതിജീവിച്ചു, കൂടുതൽ ദൈവികമായ ഒരു മനുഷ്യജാതിയായി വളരുവാൻ. യോഗത്തിന്റെ മാനസിക ശാസനം ആ ലക്ഷ്യത്തിന് ഉപയോഗിക്കാവുന്നതാണ്, ജീവിയുടെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളെയും തുറന്നുകൊണ്ട് ഒരു പരിവർത്തനത്തിനോ രൂപാന്തരത്തിനോ വേണ്ടി ഉയർന്ന തത്ത്വത്തിന്റെ അവതരണവും പ്രവർത്തനവുമിലൂടെ ഇന്നും മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അതിസൂക്ഷ്മ സൂപ്രമാനസിക തത്ത്വത്തിന്റെ.
എന്നാൽ ഇത് ഒരേസമയം അല്ലെങ്കിൽ ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ സാധ്യമല്ല, വേഗമേറിയോ അത്ഭുതകരമായോ ഒരു രൂപാന്തരത്തിലൂടെയും അല്ല. അന്വേഷകൻ അനവധി ഘട്ടങ്ങൾ കടന്നുപോകേണ്ടതുണ്ട്, സൂപ്രമാനസിക അവതരണം സാധ്യമാകുന്നതിന് മുമ്പ്. മനുഷ്യൻ കൂടുതലും തന്റെ പുറത്തുനിലക്കുന്ന മനസിലും ജീവനും ശരീരത്തിലുമാണ് ജീവിക്കുന്നത്, എങ്കിലും അവനിൽ ഒരു ആന്തരിക സത്ത നിലകൊള്ളുന്നു, വലിയ സാധ്യതകളുള്ളതും അവൻ ഉണരേണ്ടതുമായത് — കാരണം അതിൽ നിന്നുള്ള വളരെ പരിമിതമായ സ്വാധീനമേ അവൻ ഇപ്പോൾ സ്വീകരിക്കുന്നുള്ളു, അതാണ് അവനെ സ്ഥിരമായി പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് കൂടുതൽ സൗന്ദര്യത്തിന്റെയും ഐക്യത്തിന്റെയും ശക്തിയുടെയും ജ്ഞാനത്തിന്റെയും അന്വേഷണത്തിലേക്ക്. അതിനാൽ യോഗത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടം എന്നത് ഈ ആന്തരിക സത്തയുടെ മേഖലകൾ തുറക്കുക എന്നതാണ്, അവിടെ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ജീവിക്കുക, ഒരു ആന്തരിക പ്രകാശത്താലും ശക്തിയാലും തന്റെ ബാഹ്യജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിക്കുക. ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്തുന്നു, മാനസിക–ജീവശക്തി–ശാരീരിക ഘടകങ്ങളുടെ പുറമേഘടനയല്ല അതു, പക്ഷേ അവയ്ക്കപ്പുറത്ത് നിലകൊള്ളുന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ഒരു അംശമാണ്, ഒരേ ദൈവിക അഗ്നിയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ജ്വാലാകണിക. അവൻ തന്റെ ആത്മാവിൽ ജീവിക്കാൻ പഠിക്കണം, സത്യത്തിലേക്കുള്ള അതിന്റെ പ്രേരണയാൽ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ദിശാബോധം നൽകുകയും ചെയ്ത് ശു ദ് ധീ കരി ക് കു കയും ദി ശാ ബോ ധം നകു കയും ചെ യ് ത് ൽ മറ്റുള്ള പ്രകൃതിയെ മാറ്റിയൊരുക്കണം. തുടർന്ന് മുകളിലേക്കുള്ള ഒരു തുറച്ചുപോകൽ ഉണ്ടാകാം, ഉയർന്ന തത്ത്വത്തിന്റെ അവതരണവും സംഭവിക്കാം. അപ്പോഴും അതു ഉടൻ തന്നെ സമ്പൂർണ്ണ സൂപ്രമാനസിക പ്രകാശവും ശക്തിയും ആയിട്ടില്ല. കാരണം സാധാരണ മനുഷ്യ മനസും സൂപ്രമാനസിക സത്യബോധവും തമ്മിൽ നിരവധി ബോധതലങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ ഇടനില ബോധതലങ്ങൾ തുറക്കപ്പെടുകയും അവയുടെ ശക്തി മനസിലേക്കും ജീവശക്തിയിലേക്കും ശരീരത്തിലേക്കും ഇറക്കിവരുത്തപ്പെടുകയും വേണം. അതിനുശേഷം മാത്രമേ സത്യബോധത്തിന്റെ പൂർണ്ണശക്തിക്ക് പ്രകൃതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുവാൻ കഴിയൂ. ഈ ആത്മശാസനയുടെയും സാധനയുടെയും പ്രക്രിയ അതിനാൽ ദീർഘവും കഠിനവുമാണ്, എങ്കിലും അതിലുള്ള ചെറുതായ ഒരു നില പോലും വലിയ നേട്ടമാണ്, കാരണം അത് അന്തിമ മോചനവും പൂർണ്ണതയും കൂടുതൽ സാധ്യതയാക്കുന്നു.
പഴയ യോഗപരമ്പരകളിൽ പെട്ട അനേകം ഘടകങ്ങൾ ഉണ്ട് ഈ മാർഗത്തിൽ അനിവാര്യമായവ — മനസ്സിനെ കൂടുതൽ വിപുലമായ ദർശനത്തിലേക്ക് തുറക്കുക, ആത്മാവിന്റെയും അനന്തതയുടെയും ബോധത്തിലേക്കും തുറക്കുക, കോസ്മിക് ബോധമെന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നതിലേക്കുള്ള ഒരു ഉദ്ഭവം, ആഗ്രഹങ്ങളെയും വികാരവാസനകളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്ന പ്രാപ്തി; പുറമേക്ക് കാണിക്കുന്ന സന്ന്യാസവൃത്തി അനിവാര്യമല്ല, എന്നാൽ ആഗ്രഹത്തെയും ബന്ധനബോധത്തെയും ജയിക്കുക, ശരീരത്തിനുമേലുള്ള നിയന്ത്രണവും അതിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ, ലോഭങ്ങൾ, പ്രവണതകൾ എന്നിവയിലേക്കുള്ള നിയന്ത്രണവും അനിവാര്യമാണ്. പഴയ യോഗമാർഗ്ഗങ്ങളുടെ സംയോജനമാണ് ഇവിടെ കാണുന്നത്: മനസ്സിന്റെ വിവേചനശക്തിയിലൂടെ ജ്ഞാനമാർഗം, സത്യത്തിന്റെയും മായാരൂപത്തിന്റെയും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവിലൂടെ, ഹൃദയത്തിന്റെ ഭക്തിമാർഗം — പ്രേമവും സമർപ്പണവും, കർമ്മമാർഗവും, സ്വാർത്ഥലാഭപ്രേരണകളിൽ നിന്ന് ഇച്ഛാശക്തിയെ തിരിച്ചുവിടുന്നതും, അഹങ്കാരത്തേക്കാൾ മഹത്തായ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെയും അതിന്റെ സേവനത്തിന്റെയും വഴിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നതും. എന്തെന്നാൽ സമഗ്ര സത്ത തന്നെ പരിശീലിപ്പിക്കപ്പെടണം, അതിന് പ്രതികരിക്കുകയും രൂപാന്തരപ്പെടുകയും ചെയ്യുവാൻ, ആ മഹത്തായ പ്രകാശവും ശക്തിയും പ്രകൃതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുവാൻ സാധ്യമാകുമ്പോൾ.
ഈ ശാസനയിൽ ഗുരുവിന്റെ പ്രചോദനവും, കഠിന ഘട്ടങ്ങളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിയന്ത്രണവും സാന്നിധ്യവും അനിവാര്യമാണ്, ഇല്ലെങ്കിൽ ഇത് കടന്നുപോകുന്നത് അസാധ്യമായിരിക്കും, വളരെ അധികമുള്ള വഴിതെറ്റലും പിഴവുകളും ഇല്ലാതെ, വിജയസാധ്യതയെ തന്നെ നശിപ്പിക്കുന്ന അവസ്ഥയില്ലാതെ. ഗുരു എന്നത് ഉയർന്ന ബോധാവസ്ഥയിലേക്കും സത്തയിലേക്കും ഉന്നതനായവനെയാണ്, അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും അതിന്റെ അവതാരമോ പ്രതിനിധിയോ ആയി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ ഉപദേശത്തിലൂടെയും മാത്രമല്ല സഹായിക്കുന്നത്, അതിലും കൂടുതൽ തന്റെ സ്വാധീനവും മാതൃകയും കൊണ്ടും, സ്വാനുഭവത്തെ മറ്റുള്ളവർക്ക് പകർന്നുനൽകാനുള്ള ശക്തിയാലും കൂടിയാണ്.
ഇതാണ് ശ്രീ അരവിന്ദന്റെ ഉപദേശവും സാധനാമാർഗവും. ഏതെങ്കിലും ഒരു മതത്തെ വളർത്തുക എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമല്ല, പഴയ മതങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിക്കലോ or to found any new religion, പുതിയൊരു മതം സ്ഥാപിക്കലോ അല്ല, അവയിലൊന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കേന്ദ്രീയ ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് വഴിതെറ്റിക്കും. അദ്ദേഹത്തിന്റെ യോഗത്തിന്റെ ഏക ലക്ഷ്യം ആന്തരിക സ്വയംവികാസമാണ്, അതിലൂടെ ഇതിന് അനുസരിക്കുന്ന ഓരോരുത്തനും എല്ലാ ജീവികളിലും ഉള്ള ഏക ആത്മാവിനെ കാലക്രമേണ കണ്ടെത്തുവാൻ, മാനസിക ബോധത്തേക്കാൾ ഉയർന്ന ഒരു ബോധാവസ്ഥയെ വളർത്തിയെടുക്കുവാൻ, ആത്മീയവും സൂപ്രമാനസികവുമായ ബോധാവസ്ഥയെ, മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ പരിവർത്തനം ചെയ്തും ദൈവീകമാക്കിയും മാറ്റുന്ന ബോധാവസ്ഥയെ.
ശ്രീ അരവിന്ദൻ
ഒരു ശിഷ്യന്റേക്കുള്ള കത്ത്, १९३४
റഫറൻസ്: CWSA വാള്യം 36, പേജ്: 547-550
പരിഭാഷ: Sanjay M, Auroville
യൂട്യൂബിൽ കാണുക (YouTube): https://youtu.be/cXtCazKPMT0